Istanbul Üniversitesi

Öğrenciler, devamsızlık konusundaki esneklikten ve geniş araştırma imkanlarından memnun olsalar da, aşırı kalabalık amfiler ve sürekli sorun çıkaran kayıt sistemleri eğitim kalitesini düşüren temel unsurlar olarak görülmektedir.

Akademik kadroya dair çelişkili görüşler mevcuttur; bazı akademisyenlerin oldukça öğrenci dostu olduğu belirtilirken, bir kısmının ulaşılmaz tavırları ve idari süreçlerdeki isteksizlikleri eleştirilmektedir.

Beyazıt kampüsünün tarihi dokusu ve estetiği büyük beğeni toplarken, binaların kışın ısınmaması, asansör arızaları ve özellikle Avcılar kampüsündeki sert hava ve çevre koşulları yoğun olarak eleştirilmiştir.

Merkez kampüste eğitim gören öğrenciler, şehrin kalbinde olmaktan ve metro/Marmaray gibi güçlü ulaşım ağlarından memnunken, dış kampüslerde okuyanlar izolasyon yaşamaktadır.

Farklı fakültelerden disiplinlerarası ders almanın, dağınık yerleşke yapısı ve bazı kapılardan giriş yasakları nedeniyle oldukça zorlaştığı ifade edilmektedir.

Üniversitenin sunduğu kozmopolit öğrenci yapısı ve çevresel kültürel olanaklar sosyal hayata renk katsa da, kulüplerin pasifize edilmesi ve kampüs içindeki siyasi kamplaşmalar bu durumu baltalamaktadır.

Yemekhane ücretleri dışarıdaki piyasaya kıyasla uygun bulunduğu için öğrencilerin ana beslenme kaynağı durumundadır; ancak porsiyonların küçülmesi, uzun kuyruklar ve düşen yemek kalitesi büyük tepki çekmektedir.

Özellikle Beyazıt ve Fatih bölgesindeki barınma seçeneklerinin sosyal yaşam ve güvenlik açısından yeterince uygun olmadığı, öğrencilerin yurt seçerken esnek giriş-çıkış saatlerine dikkat etmesi gerektiği belirtilmiştir.

Gıda enflasyonu sebebiyle okul kantinlerinin aşırı pahalı bulunması ve yemekhane fiyatlarındaki ani artışların, halihazırda çalışmak zorunda olan öğrencilerin bütçesini ciddi şekilde zorladığı görülmektedir.

Kurumun köklü tarihi, günümüzde yerini son derece hantal ve çözüm üretmeyen bir bürokrasiye bırakmıştır; yardımcı olmaktan uzak öğrenci işleri ve keyfi idari kararlar yoğun tepki almaktadır.

Öğrenciler, üniversite yönetiminin doğrudan siyasi tartışmaların tarafı haline gelmesinin, okulun uluslararası akreditasyonlarını riske attığını ve mezuniyet diplomalarının değerini zedelediğini belirtmektedir.

Merkez kampüste ikinci öğretim çıkışlarındaki ıssızlık ve çevre semtlerin tekinsizliği ile kampüs içi ideolojik kavgalar, öğrencilerin güvenlik algısını sarsmaktadır.

Öğrenci nüfusunun çokluğu ve kısıtlı kurumsal destek nedeniyle, kariyer ve staj bulma süreçlerinde öğrencilerin tamamen kendi başlarının çaresine bakmak zorunda kaldığı vurgulanmaktadır.